Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018

ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ


Ακόμα μία παράδοση που καλύπτεται από τον γοητευτικό παραμυθιακό μανδύα Πριν πολλά χρόνια την αλαργινή εκείνη εποχή στην Ρεντίνα, την ημέρα εκείνη συνέβηκε και τούτο. Τα παιδιά του χωριού καθόταν συνήθως στ’ ορθολίθι που είναι στο γυφτόρεμα κάτω από την εκκλησία του Αϊ Νικόλα. Ένα από τούτα τα παιδιά ήταν και ο χαζό Νικολός. Τον παιζογελάγανε τ’ άλλα τα παιδιά, τα πιο μικρά. Τα πιο μεγάλα, όλα. Είναι βλάκας. είναι και καμπουριασμένος. Ο Νικολός τά’ χει πλούσια τα κουσούρια. Συνήθως ο Νικολός καθόταν μοναχός στην ρεματιά κι εκεί ξημερονοβράδιαζε. Εκεί στην ρεματιά ήταν άλλος κόσμος που πολύ του άρεσε. Ένα βράδυ κάποια φορά τον είχε πάρει η ώρα κι είχε ξεχαστεί, και δεν έλεγε να γυρίσει στο σπίτι. Πρόβαλε και το φεγγάρι, μισοφέγγαρο, μα πολύ φωτερό, βγήκε κι άπλωσε στα δέντρα και κατέβηκε ως τη ρεματιά. Μια ασημένια καταχνιά φούσκωσε κι ανέβηκε από τη νεροσυρμή κι έσμιξε με του φεγγαριού το ασπρογάλιασμα. Σώπασαν και τα βατράχια κι ο κούκος, σώπασαν και τα τριζόνια, χύθηκε μια βουβαμάρα πνιχτή. Κι όλάξαφνα ξέσπασαν κάτι γέλια. Κρούσταλα γέλια, χάχανα, σαν νερά που πέφτουνε από βράχια. Ξαφνιάστηκε ο Νικολός. Μα, δεν πρόλαβε. Ανάμεσα στις φυλλωσιές, λες κι έπηξαν τ’ ασήμια κι οι χρυσαφένιες αχτίδες, να, οι νεραΐδες, δυό νεραΐδες. δυό καλοκυρές. Πάει ο Νικολός του κόπηκε η λαλιά. Σκύβει, κρύβεται, αργά είναι, πολύ αργά. Του πήραν την λαλιά του. Κι ίσως και να τον άγγιξαν. Πασκίζει να σαλέψει, μολύβι τα ποδάρια του. «Πάτερ...» φώναξε. Κι ύστερα αναθυμήθηκε τι του ‘χανε πει, αν λάχει και συναντήσει ξωτικές. «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς…¨». Τίποτε οι ξωτικές. Ανεμικά είναι και χορεύουνε, ακροπατούνε στα νερά και παίζουνε και λούζονται. Μόνο το πέπλο το λευκό ανεμίζει στο κεφάλι τους. Και τα μακριά χρυσά μαλλιά… Πώ, πώ, ξέχασε ο Νικολός να σταυροκοπηθεί!...Γρήγορα-γρήγορα κάνει τον σταυρό του…Ώχ, ώχ, οι ξωτικές θυμώσανε . αρπάνε πέτρες, ξύλα και του τα πετάνε Μήτε λαλιά ο Νικολός, μηδέ και βήμα να κάνει. Το κεφάλι του Νικολού γυρνά, η καταχνιά σκορπάει…πώ, πώ , νύχτα-μεσάνυχτα θα ΄ναι τώρα…Σηκώνεται και νιώθοντας μονομιάς τα ποδάρια του λυμένα, ροβολάει τον κατήφορο. Πέντε- έξη νύχτες πέρασαν ώσπου ο Νικολός ξανάβρε τα λογικά του, όσο μπορεί να τα βρει ένας αλαφροισκιωτος, ένας νεραϊδοπαρμένος' Φωτογραφία του Ρεντίνα αρχόντισσα των Αγράφων Φωτογραφία του Ρεντίνα αρχόντισσα των Αγράφων.

Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

ΡΕΝΤΙΝΑ-η αρχόντισσα των Αγράφων


ΡΕΝΤΙΝΑ το όμορφο αρχοντικό κεφαλοχώρι στην νοτιοανατολική πλευρά του νομού Καρδίτσας, εμφανίζεται ξαφνικά στα σύνορα της Ευρυτανίας και Φθιώτιδας, νωχελικά απλωμένο σε μια πλαγιά του μαγικού δάσους του Ζαχαράκι και της Αγγελίνας, σε τρία γειτονικά λοφακια, προς τον χώρο της αρχαίγονης Δολοπίας. Στην είσοδο της ακόμη, η Ρεντίνα, με εκείνο το πανέμορφο περιποιημένο δασάκι με τις πέτρινες καμάρες στην άκρη του, δείχνει στον ταξιδιώτη την πραγματική της ταυτότητα και φύση: καταπράσινη, γραφική, ωραία, πετρόχτιστα, πραγματικά αρχοντικά, με σεβασμό στην μακρόχρονη παράδοση και ιστορία της. Η καρδιά της είναι φυσικά oι πλατείες της, πάντα ζωντανή και γεμάτη εικόνες, μυρωδιές και ήχους μιας Ελλάδας που χάνεται, με τις εκκλησίες να δεσπόζουν και να γεμίζει την ατμόσφαιρα σε περιόδους εορτών με ήχους κατανυκτικούς και ευωδιά θυμιάματος, με τα καταστήματα, τα εστιατόρια και τις ταβέρνες γύρω -γύρω να έλκουν τους ντόπιους και τους ταξιδιώτες με τα καλά τοπικά παραδοσιακά προϊόντα τους και τις μυρωδιές του καλομαγειρεμένου φαγητού και του φρεσκοψημένου ψωμιού. Παραδοσιακοί ξενώνες, όμορφα ενοικιαζόμενα δωμάτια και υπέροχα αρχοντικά περιμένουν τους επισκέπτες για να τους φιλοξενήσουν. Εδώ, στην Ρεντίνα, φημισμένο στο Μοναστήρι της και στο Ζαχαράκι, ο επισκέπτης θα χαρεί αυτήν την άλλη Ελλάδα, θα περπατήσει σε τόπους αρχαίους κα ιστορικούς, θα βιώσει την μαγεία της αρχέγονης Δολοπίας, θα αισθανθεί σε κάθε του βήμα εδώ τι σημαίνει ομορφιά και φύση, ιστορία και πολιτισμός, φιλοξενία και χαρά ζωής. Όλες οι εποχές εδώ είναι υπέροχες, όμως το χιονισμένο χειμωνιάτικο τοπίο μένει στην μνήμη ως εικόνα του απόλυτου κάλλους

Σάββατο, 23 Μαΐου 2015

Η ΡΕΝΤΙΝΑ ΣΕ ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ...



Η Ρεντίνα όπως της αξίζει…!

Ιστορική έδρα του Δήμου Σοφάδων ορίστηκε η Τοπική Κοινότητα Ρεντίνας επίσημα από τον Απρίλιο του 2012. Και τι μ’ αυτό; Τι μπορεί να αλλάξει αυτόν τον τόπο; Τι μπορεί να δώσει ξεχωριστή διάσταση στην ύπαρξη του; Τι μπορεί να ξαναδώσει την αλλοτινή ζωντάνια του; Μια απόφαση που υπέγραψαν ο Υπουργός Εσωτερικών και Δήμαρχος Σοφάδων κ. Χαραλ. Παπαδόπουλος φτάνει από μόνη της; Είναι αρκετά σημαντικό ότι ελήφθη μια τέτοια απόφαση. Δεν αρκεί όμως από μόνη της. Χρειάζεται να γίνουν πολλά, από τους απανταχού της γης γόνους και φίλους της Ρεντίνας. Η ανάδειξη πρώτα απ’ όλα της ιστορίας του τόπου και η ανάδειξη και η αξιοποίηση των τοπίων εξαιρετικής ομορφιάς, που δεν έχουμε δα και λίγες! Μια ανοιχτή λοιπόν πρόσκληση σε όλους τους Ρεντινιώτες και φίλους της Ρεντίνας. Ελάτε να δώσουμε μια άλλη διάσταση στον αγαπημένο τόπο μας. Και ιδίως προς τους νέους μας ότι το μέλλον της Ρεντίνας είναι στα χέρια τους.

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

ΧΙΛΙΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ...!


Στο τέλειωμα της οροσειράς της Πίνδου, εκεί πάνω ψηλά στα Άγραφα, στις γραφικές πλαγιές των κακοτράχαλων βουνών, βρίσκεται σκαρφαλωμένο το χωριό μας που φαντάζει μαργαριτάρι στον ήλιο. Η μοίρα σ΄αυτόν τον τόπο έπαιξε αλλόκοτο παιχνίδι. Φτώχεια και ανέχεια, μα η φύση έδωσε ότι περίσσεψε από άλλες περιοχές: πέτρες, βράχια, λίγο χώμα και άφθονα κρυστάλλινα νερά. Αγιασμένο το νερό της Ρεντίνας, γάργαρο και καθάριο σαν τις ψυχές των ανθρώπων της, για να πίνουν και να δροσίζουν τις ζεστές καρδιές τους. Ό,τι η μοίρα στέρησε σ΄αυτήν την ταπεινή και πολύπαθη ορεινή πατρίδα μας, το έδωσαν γενναιόδωρα οι νεράιδες χορεύοντας και τραγουδώντας στα αλώνια, στα λαγκάδια και στα ρέματα, προσφέροντας απλόχερα λαϊκό πολιτισμό. Επειδή στην περιοχή αυτή η φύση έδωσε άγρια ομορφιά, ο Θεός λυπήθηκες τους ανθρώπους και ημέρεψε τις καρδιές τους, δίνοντας αισθήματα, αρετές, ιδανικά, αξίες ζωής και πάνω απ΄ όλα ανθρωπιά. Με βάση όλα αυτά, οι κάτοικοι της ευλογημένης αυτής περιοχής των Αγράφων δημιούργησαν το δικό τους λαϊκό πολιτισμό, που πνέει αύρα μέσα στις καρδιές τους. Έναν πολιτισμό που μένει αναλλοίωτος, αξεθώριαστος και ανόθευτος στο πέρασμα του χρόνου. «Ευλογημένοι και καλότυχοι οι άνθρωποι που θα παραμείνουν σ’ αυτά τα μέρη», είχε πει στο πέρασμα του από την ορεινή πατρίδα ο εθναπόστολος και δάσκαλος του γένους Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Πάτρο-Κοσμάς όπως τον ξέρει ο λαός.

Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

Στον τόπο της απαράμιλης φυσικής ομορφιας!!




ΡΕΝΤΙΝΑ ΑΓΡΑΦΩΝ,… ένα από τα στολίδια της ορεινής Καρδίτσας!

Αν ήμουν ποιητής, αν είχα την δύναμη βάζω τις λέξεις με ρυθμό και μελωδία την μια μετά την άλλη, θα έγραφα ένα ποίημα για την Ρεντίνα. Ένα ποίημα για την μικρή μου πατρίδα. Θα έβαζα μέσα όλη την αγάπη μου για το ξακουστό χωριό των Αγράφων Καρδίτσας όπου μια κρύα μέρα του Δεκέμβρη είδα το φως της ζωής. Θα εξυμνούσα όλη τη βουνίσια ομορφιά του, τους γεμάτους πέτρες δρόμους του, τα λαγκάδια του, τα ρέματα, τα μικρά και μεγάλα σπίτια του, την πλατεία, το σχολείο, τις εκκλησιές, τους ανθρώπους του. Θα έγραφα πολλούς στίχους για αυτούς τους ανθρώπους, τους γεμάτους καλοσύνη, αγάπη, χαρά και λύπη, ελπίδα και πόθο. Θα έγραφα για την αγωνιώδη ζωή τους το μόχθο τους και την πάλη με το άγονο έδαφος, την αισιοδοξία τους για το μέλλον και το δαιμονιώδη πνεύμα τους. Μα δεν είμαι ποιητής και μου είναι αδύνατο να γράψω ένα ποίημα ικανό να εκφράσει όλα τούτα, μαζί με τα αισθήματα που πλημμυρίζουν την καρδιά μου κάθε φορά που η μνήμη μου φτερουγίζει πάνω από τον ουρανό και προσεγγίζει την Ρεντίνα. Ναι μπορώ να κλείσω τα μάτια και να φανταστώ τα πάντα. Μπορώ να δω το φώς της αυγής ν’ απλώνεται δειλά στον ουρανό καθώς η νύχτα μαζεύει τα φτερά της και ύστερα τον ήλιο να προβάλει μεγαλοπρεπώς στην ανατολή, κι έπειτα το χωριό να γεμίζει θορύβους, φωνές, βελάσματα, γαυγίσματα, περίεργα όμορφη μουσική των βουνών. Θυμάμαι που μικρός ανέβαινα στον Παλιόκαστρο και από εκεί μπορούσα να δω ολόκληρο το χωριό ν’ απλώνεται στα πόδια μου και παράξενο ποτέ μου δεν μπορούσα να εξηγήσω γιατί η μαγεία, η θέα και το απογευματινό αεράκι του βουνού με μάγευε και καθήλωνε στην ίδια θέση για ώρες. Ίσως ήταν γιατί εκεί μπορούσα να δω τα όρια της ομορφιάς και της τελειότητας. Μπορούσα να δω τον ήλιο σε όλη του την μεγαλοπρέπεια, μπορούσα να δω το ηλιοβασίλεμα, τα ρόδινα σύννεφα στη δύση, το όμορφο κοκκινωπό χρώμα που έπαιρνε ο ουρανός καθώς ο βασιλιάς ήλιος βυθιζόταν πίσω από το βουνό. Με καθήλωνε ο ήλιος της αγαπημένης μικρής μου πατρίδας…!